Toen de IJslandse shooting guard/small forward Snorri Vignisson van The Hague Royals voor het eerst op de bank zat aan het begin van het afgelopen seizoen konden weinig volgers vermoeden dat de student Management of Technology aan de TU Delft een vaste kracht zou worden in het team van coach Bert Samson. Als je Snorri op straat tegenkomt zou je niet meteen denken dat je te maken hebt met een basketballer. Maar zoals zo vaak: schijnt bedriegt.

Zelf twijfelde Snorri lang voor welke sport hij zou kiezen , nadat hij met zijn familie vanuit het Noorden van IJsland was verhuisd naar de hoofdstad Reykjavik. Hij was immers ook een voetballiefhebber en iedere IJslandse jongen begint met voetbal als sport. Zijn zes jaar oudere basketballende grote broer gaf uiteindelijk het zetje, waardoor hij koos voor een relatief kleine sport op het eiland. Via Breidablik – toevallig ook een van de betere voetbalclubs – speelde hij zich zelfs in het IJslandse U20 team.

 


Internationale Ervaring
Met het U20 behaalde Snorri Vignisson zijn grootste successen tot nu toe. Eerst promoveerde hij in 2016 met het team uit de B divisie naar de grote jongens, om vervolgens het jaar daarop in een veld met o.a. Frankrijk, Servië en Duitsland de kwartfinales te bereiken. Helemaal een onbeschreven blad was hij dus niet.
Een jaar geleden besloot hij zijn studie te vervolgen in Nederland, naar eigen zeggen omdat Scandinaviers en Nederlanders cultureel gezien niet zover van elkaar staan. Op zoek naar een club kwam hij zelf bij The Hague Royals uit en zocht contact. Dat mondde uit in een afspraak om te komen meetrainen – aanvankelijk twee keer per week. Een duidelijk geval van aan twee kanten de kat uit de boom kijken. Maar toen hij een maand later de wedstrijd tegen Landstede miste vanwege een gepland familieweekend – hij was in de veronderstelling dat hij nog niet bij het team zat – kreeg hij te horen dat The Royals op hem hadden gerekend. Toen wist hij dat hij bij het team hoorde.

Degenen – vanwege Corona waren dat er niet veel – die hem zijn eerste minuten zagen maken keken eerst wat verbaasd op van de noordelijke verrassing. Maar vervolgens waren ze het er na de wedstrijd over eens dat hier iemand speelde met heel specifieke kwaliteiten. Aanvallend stond hij opvallend vaak op de juiste plek en verdedigend bleek hij voor niemand bang te zijn. Vignisson beaamt dat. “je kunt me eigenlijk overal neerzetten, een mismatch krijg je niet zo gauw”.


Basketball is a different thing here.

Zo speelde hij verdedigend al tegen heel wat boomlange centers, iets wat op IJsland een onbekend fenomeen is. “Iemand van twee meter is op IJsland al een uitzondering, dus ik moest ontzettend wennen aan mannen van boven de 2.05”. Ook is het spel in zijn geboorteland erg beïnvloed door het Amerikaanse systeem van individuele acties en hit and run basketball. Hier werden de verschillende aanvalspatronen tijdens de training bedacht en geoefend en leerde hij ook verdedigend in de zone spelen. Nederlandse spelers leren al vroeg in een bepaalde rol te spelen, terwijl in IJsland de beste spelers gewoon de acties maken.

 


Snorri bleek een snelle leerling te zijn. Zijn Amerikaanse basis bleek al snel in zijn offensieve acties. Hij houdt van een opvallend sterke drive naar de basket, met zijn eigen specialiteit: het onder de armen van een veel langere tegenstander scoren. Soms vraag je je af hoe het mogelijk is hoe de bal er vanuit een ogenschijnlijk uitzichtloze positie toch ingaat. Zelf is hij ook trots op zijn “special thing”, die hem in korte tijd al geliefd heeft gemaakt bij veel Haagse volgers.

Omdat hij scorend vermogen heeft, vaak een 10+ en twee keer zelfs 20 punten, op meerdere plekken inzetbaar is en redelijk onverstoorbaar zijn werk (hobby) doet groeide hij gedurende het seizoen geleidelijk uit van “achter in de rij op de bankzitter” tot regelmatige starting five speler.

Terwijl het met hem crescendo ging maakte het team een uitermate moeizaam seizoen door. Hij wijt dat in de eerste plaats aan de season ending blessure van Bryce Smith, die met zijn spectaculaire aanvalsspel het team kon dragen en ook een special connection op het court met guard Deividas Kumelis had. Het gaf het team een schok toen ze beiden geblesseerd raakten, voor Smith dus definitief. Er kroop vaak een gevoel van angst om te winnen binnen het team, resulterend in de beruchte “five minutes no score” periodes die veel wedstrijden in het nadeel van de Hagenaars beslisten.

Toch kijkt Snorri met veel plezier terug op de leukere dingen dit seizoen, zoals de wedstrijden in België. Wat hem daar vooral opviel was dat de teams daar allemaal met een “big man” speelden en over het algemeen een hoger niveau hadden. Hij vindt het gat tussen de Belgische en Nederlandse teams echter niet zo groot dat het onoverbrugbaar is.

Snorri Vignisson heeft nog een jaar studie te gaan in Delft en zal dus hoogstwaarschijnlijk ook volgend seizoen deel uit maken van The Hague Royals. Deze keer gelijk als volwaarwaardig teamlid. Hij kijkt er naar uit, ligt goed in de groep en kan zich tot een populaire Royal ontwikkelen. Alle voortekenen duiden dus op nog een jaartje Viking Power.

Foto’s: www.sportsnap.nl & Manou Vellekoop-Dijkhuizen

Top